بهمن قبادی کارگردان سینمای ایران است. او در سال 
بی گمان ایران سرزمین کردها است وکشور ایران همه نقطه آن سرای کورد است ولی بدون تردید کوردها نیز دارای یک حوضه جغرافیایی ویک سرزمین معین هستند که سرزمین مادر آنان یعنی کوردستان است کوردستان سرزمین ملت کورد وخاک آبا واجدادی کردها است واین خاک در طول تاریخ مورد طمع اقوام بیگانه بوده است همانطور که خاک ایران نیز مورد طمع اقوام بیگانه بوده است بی گمان کشور ایران سرزمین کورد است وکردستان خاک ایران است واین خاک جزای از خاک جدا نشدنی از ایران است که نه اینکه کوردها نمی توانند از ایران جدا شوند ویا اینکه این توانایی را ندارند بلکه به این معنا که ایران سرزمین کوردهاست وکوردها نمیتوانند از خاک وخانه خود جدا شوند وتمام ایران خاک کوردستان است وکوردها در هر کجا که باشند کورد وایرانی هستند .واقعیت آن است که تقسیم ناخواسته وتحمیلی کوردستان به چهار بخش که بار اول در سال 1514 میلادی در جنگی مابین شاه عباس صفوی وسلطان مراد عثمانی در دشت چالدران در شمال کوردستان ایران در منطقه ماکو وسپس بعد از جنگ جهانی اول وتاسیس سه کشور عراق وترکیه وسوریه ودر نتیجه تقسیم خاک کوردستان میان این قدرتها هرگز کوردها را از ایران جدا نکرده است زیرا کوردها متعلق به ایران هستند واگر گاهی بحث از تشکیل کوردستانی مستقل در کردستان عراق ،سوریه ویا ترکیه میشود این به معنای جدایی نیست بلکه به معنای پیوستن دوباره کوردها به خاک ایران است وتشکیل چنین کشوری در هریک از بخشها باید مورد حمایت فارسها وکوردهای ایران قرار گیرد زیرا جدا شدن کوردها از اعراب وترکها وتشکیل کوردستان مستقل به معنای پیدا شدن هم پیمانی ایرانی وآریایی برای سرزمین ایران است که مردمانش ایرانی هستند بنابراین جای خود دارد که کشور ایران همیشه سنگری برای فرزندان کورد باشد واز آنان دفاع کند زیرا کوردهای سایر بخشهای کوردستان نیز دوستان خوبی برای مردم ایران هستند.رهبر افسانه ای ملت کورد شهید دکتر قاسملو در یکی از مصاحبه هایش میگوید ما به هیچ کس اجازه نمیدهیم خود را از کوردها ایرانی تر بدانند ومبارزه ما تنها برای برابری است..ملا مصطفی بارزانی نیز میگوید هر کجا کورد است آنجا ایران نام دارد ..شهید دکتر صادق شرفکندی میگوید:ایران سرزمین کوردهاست وکوردستان وطن کورده است..احسان نوری پاشا رهبر جنبش آرارات در کتاب وقایع آرارات می گوید:سیاست ما در مورد ایران واضح وروشن است کوردها ایرانی هستند ومبارزه ما دربخشهای دیگر کوردستان برای برابری است وایران هرگز دشمن کورد نیست بلکه رژیم های حاکم ایران باید خود را دوست وهم مبارز کورد بدانند .بنابرایین این مبارزه کوردها تاکنون تنها به هدف برابری است نه جدایی هر چند کوردها حق آنهاست از عراق وسوریه وترکیه جداشوند واین باید مورد حمایت ما ایرانیان باشد.کوردهای ساکن قزوین نیز با دیدی واقع بینانه به این مسال نگاه میکنند ودارای احساسات ملگرایانه هستند وملیت خود را دوست دارند وهر اقدامی بر ضد کوردها باشد محکوم میکنند ودر این راه از هیچ تلاشی فروگذاری نمی کنند.کوردهای قزوین بخشی از ملت بزرگ کورد هستند وهرگز کورد بودن خود رافرامش نمی کنند ترور وشهید شدن فرزندان ورهبران کوردها در واقع ترور کوردها قزوین است وفداکاری این رهبران مایه خرسندی کوردهای قزوین است.متاسفانه به علت سیاستهای نادرست کوردهای قزوین از تحصیل به زبان مادری وحقوق برابر محروم شده اندهمانطور که کوردهای کوردستان نیز از این حق بی بهره هستند ومتاسفانه بیشتر این سیاست تبعیض از سوی هم نژادان کوردها بوده است جای خود دارد که سیاست مداران ایران یک بار دیگ به سیاستهای خود نگاهی بیافکنند وبا دقت بیشتری با کوردها برخورد کنند.
نزدیک به شش سال از انتشار اولین شماره روزنامه آگری میگذرد روزنامه ای که به همت جمعی پیشمرگ فداکارقدیمیترین حزب کوردی کوردستان ،یعنی حزب دمکرات کوردستان ایران به لهجه شیرین کرمانجی (پایین)منتشر میشودوبه حق وبه شهادت اکثر قلم بدستان کورد ،دراین مدت کوتاه بزرگترین خدمت را به ادبیات وفرهنگ کوردی کرده است.اما چرا آگری؟!بی گمان حزب دمکرات کوردستان ایران به عنوان حزبی پیشرو ومسول وبنا به یک ضرورت تاریخی وحتمی در کردستان ایران روزنامه آگری را منتشر ساخت.هدف از انتشار روزنامه آگری علاوه بر خدمت به زبان شیرین کردی وادبیات کرمانجی،گرامیداشت یادوخاطره شورش آگری به رهبری احسان نوری پاشا وسه سال مقاومت این شورش در مقابل کمالیستهای فاشیست برای دستیابی به حقوق ملت کورد بود که به این هدف وگرامیداشت این شورش خونین ملت کورد برای نخستین بار کمیته منطقه ای حزب دمکرات کوردستان ایران در شمال کوردستان ،به یاد وخاطره وافتخار آنان برای یاد بود این مبارزین ملت کورد ،تشکیلات منطقه ای خود در این منطقه را به نام کمیته آگری نام نهاد وسالها بعد نشریه ای را به همین اسم یعنی آگری منتشر ساخت ومبارزات قهرمانان آگری را به قلم گرفت که بی گمان این اقدام روشنگرایانه حزب دمکرات کوردستان ایران جای بسی تقدیر وتحسین دارد.نکته مهم این است که در حالی که جدالی بین روشنفکران وادیبان کورد در مورد زبان متحد کوردی والفبای متحد وجود دارد،حزب دمکرات کوردستان ایران به دور از این مشکلات متعصبانه وگاهی افراطیونه که در بین یک سری از ادبیان کورد مشاهده میشود،با سیاستی اصولی و واقع گرایانه تمامی این مشکلات را تا حدود زیادی برطرف وضمینه تفاهم ودرک مشترک را در بین ادبیان ونویسندگان کورد فراهم نموده است بطوریکه در حزب علاوه بر اینکه نشریه آگری که تماماٌ به کرمانجی پایین چاپ ومنتشر میشود در سایر نشریات وابسته به حزب واتحادیه های جوانان ،زنان و دانش آموختگان نیز لهجه کرمانجی پایین در کنار لهجه کرمانجی بالا(سورانی) چاپ ومنتشر میشود و این سیاست درست واصولی حزب در رایو صدای کوردستان ایران وتیشک تی وی نیز پیروی میشود.بنابراین سیاستهای اصولی حزب دمکرات علاوه بر اهمیت به کار روزنامه نگاری وخدمت وپاس داشتن زبان کوردی با تمام لهجه هایش،قدر دانی ویادبودی از مبارزین شهیدان راه آزادی کوردستان وبه خصوص مبارزین حزب دمکرات کوردستان ایران وکمیته آگری حزب دمکرات کوردستان ایران است.انتشار صدمین شماره نشریه آگری علاوه بر قدر دانی از تمامی فعالین و روزنامه نگاران ومبارزین راه آزادی ،تاج حرمتی است به بارگاه پرشکوه روزنامه نگاری کوردی وبخصوص مقداد محدت بدرخان که اولین روزنامه کوردی کوردستان را در قاهره وبه زبان کرمانجی پایین وبه الفبای لاتین منتشر کرد ودر عین حال یاد ودفاع از روزنامه نگاران وفعالین کوردی است که به جرم روزنامه نگاری در زندانهای جمهوری اسلامی ایران به شدت مورد آزار واذیت قرار میگیرند و از وجود اهریمنی این رژیم توتالیتر ایران به بزرگترین زندان روزنامه نگاران در سراسر جهان تبدیل شده است.بدون شک با وجود این شرایط بحرانی حاکم بر سرزمینمان کوردستان،روزنامه آگری با اهدف وسیاستی روشن وتنها به هدف خدمت به ادبیات وزبان کوردی ومسله ملی کورد،تبدیل به تریبونی ملی گرایانه برای تمامی بخشهای کوردستان شده است وکورد هیچ یک از بخشهای جدا شده کوردستان در آگری خود را بیگانه نمی بیند واز چهار بخش کوردستان ادیبان ونویسندگان کورد برای آگری مینویسند و آن را میخوانند. 
PNA- رسانه های وابسته به محافل ملی گرای ترکیه و ناسیونالیستهای افراطی ماحصون قرمزی گل، خواننده کردتبار این کشور را آماج حملات تلبیغاتی قرار داده و او را به حمایت از پ کا کا متهم کرده اند. 
هرگاه که نام آگری به میان می آید،انسان کورد خود به خود به فکر آتش می افتد اما سوال اینجاست که کوه آگری کجاست وچرا کوردها این کوه را به عنوان کوهی مقدس میدانند وحتی این اسم را به روی فرزندان خود نامگذاری میکنند ودر آوازهای کوردها از خراسان وقزوین گرفته تا دیاربکرو قامیشلو واربیل نام این کوه مقدس عیان است ومادران کورد در لایی لایی های شبانه خود آن رامانند نصیحتی برای فرزندان خود میخوانند؟آگری کجاست؟این کوه بلند که به چهار زبان کوردی (آگری)فارسی وارمنی(آرارت)وترکی (آغری) نام گذاری شده است.بله آگری کوه بلندی است که در مرزهای ایران وترکیه وارمنستان واقع شده است وگویی ومنتظر خبری خوش از دلیران وفرزندان خود است؟آگری کوه بلند ومرتفعی که در مرز ایران وترکیه واقع شده ومرز تحمیلی مابین کوردستان ایران وترکیه است وشهر ماکو وبایزید دو شهر هستند که ماکو از طرف ایران و بایزید از طرف ترکیه میزبان دامنه های این کوه مفتخر هستند که کشتی نوح بر فراز این قله قرار دارد کوهی که زمانی پرستشگاه گوتیان بود امروزه شهر نواده های آنان یعنی کوردهای امروزی است.بلندی کوه آگری 5551متر است که بلند ترین کوه چهار پارچه کوردستان است ساکنین آگری هنوز هم خواص نژادی خود را از دست نداده اند ومانند صخرهایی عظیم در دره ها باقی مانده اند که هیچ سیلی قادر به حرکت دادن آنها نیست و در مقابل اشغالگران سرزمینشان مقاومت کرده اند.طایف آگری ویا جلالیان امروزی از شاخه های گوتی های زمان ماد بوده اند ونام شهر ماکو ،مادکوه است که به مرور زمان به ماکو تبدیل شده است.زمانی که من بچه بودم وبخصوص در فصل زمستان ودر زیز کرسی های گرم ،پدر ومادرم در مورد قیام آگری وشرح تبعید کوردها در مرحله ای دیگر به قزوین را می گفتند واز قول پدر ومادر خود برای ما شرح قهرمانیهای فرزنده جلالی وبراهیم جلالی را تعریف میکردند وحتی گاهی مادر یا پدرم با گفتن آوازی که گویا مال آن زمان بود به شرح واقعه برای ما میپرداختند واز تبعید ایل جلالی از ماکو به قزوین صحبت میکردند این گفته های پدر ومادر وفامیلهایم تا زمانی که بزرگ شدم در فکر وذهن واندیشه من بودند وهر روز با این سوالها که چرا ایل ما که از قزوین گرفته تامکو وخراسان وخلخال وترکیه پراکنده هستند روبرو می شدم وهمه اینها به خاطر این بود که پدربزرگم در ماکو ویکی از عموهایم در اورمیه وبقیه ایل ما در قزوین بودیم که این خودش بزرگترین سوال بود که وقتی به اورمیه میرفتیم یا به ماکو احساس خیلی خوبی به ما دست میداد که با آنکه هرگز آنجا را نبودیم اما احساس غریبی نمیکردیم اما در عین حال در تعجب بودم که چرا باید ما در قزوین باشیم ؟؟تا اینکه پس از آنکه سالها گذشتن ومن بزرگ شدم ویکی از ریش سفیدان عشیره جلالی برای من به شرح واقعه وقیام آگری وتبعید کوردها از نواحی ماکو به قزوین پرداخت ومن که سرنخی به نام قیام آرارات پیدا کرده بودم به دنبال بقیه ماجرا می گشتم ومیخواستم که اگر هیچ هم نشده لاقل بدانم چرا باید ما را تبعید کنند؟زمانی که من به تحقیقاتم ادامه دادم دیدم که یکی از شورشهای خونین کورد یعنی شورش آگری بوده است 
با کدامین کلام از تو گویم کوردستان...
شنبه 1383/7/17 خورشیدی، شهر « بایزید » ترکیه
اسماعیل حسین پور -رئیس شورای شهر شیروان
شهر بایزید با چهرۀ قدیمی اش نفس می کشد، مردم در رفت و آمد، منتظریم تا راهی شهر «وان» شویم. تا زمان حرکت مان چند دقیقه ای باقی نمانده است. زیر سایه یک مغازه ایستاده ایم، دو پسر بچه از راه می رسند. یکی هارون 11 ساله و عبدالرضا 10 ساله با اصرار می خواهند کفش هایمان را واکس بزنند، ترکی صحبت می کنند وقتی می بینند ترک نیستیم و کردیم، به زیبایی و روانی کردی صحبت می کنند. می گویم چرا از اول کردی صحبت نکردید، هارون می گوید : اگر کردی حرف بزنیم بعضی ها به ما می خندند، در مدرسه ما را مسخره می کنند، ولی ما در خانه همه با هم کردی صحبت می کنیم.
5شنبه1384/6/9خورشیدی روستای«رزمغان» شیروان شمال خراسان
(عبدالرضا) ، (هارون) و (پ) هر سه فرزند کردهایند ، با این تفاوت که عبدالرضا و هارون در خانه کردی صحبت می کنند و (پ) هم در خانه و هم در مدرسه فارسی صحبت می کند. اینجا چه کسی مقصر است، (پ) یا والدینش ؟ یا همه ما!
راستی چه عاملی کردهای ترکیه را پس از 70 سال از زمان آتاترک تا کنون کرد نگه داشته است؟ جز آگاهی!
ترکیه ای که دانش آموزان دبستانی تحت تعالیم دست پروردگان آتاترک تحقیر و تمسخر می شوند و اجدادشان با سرخی خونشان تاوان کردی صحبت کردن را در درسیم، آرارات، دیار بکرو ... پرداخته اند.
تعالم ترکیه بر پایه برتری ملت نجیب ترک است، در ترکیه کسی رستگار است که بگوید : (من ترکم) و در این شرایط یک دانش آموز کرد در شهر و حتی در دورافتاده ترین روستاها مجبور است در صبحگاه این دروغ بزرگ را هر روز تکرار کند :
آتام ترک، آنام ترک : پدرم ترک است، مادرم ترک است
باشقانومیز، آتا ترک : پیشوایمان آتا ترک است
در کتابهای درسی ترکیه نامی از کردها نیست و کودکان کرد ناخواسته آتا ترک را یک منجی متحد اندیش می دانند، از پیشینه بلند تاریخ کردها و رشادت هایشان حتی در استقرار جمهوریت در ترکیه سخنی به میان نیامده است.
بذر نفاقی که آتاترک بیش از 70 سال افشانده است به میوه های زهرآگینی رسیده و کردهای به کوهستانها پناه برده امروز، فواره فریاد در گلو مانده بیش از 20 میلیون کرد ترکیه هستند که برای دفاع از هویت خود هزاران شهید داده اند و گروهی هنوز نمناکی زندان را بر بردگی برای فرزندان آتاترک ترجیح داده اند.
آنجا کردها در سخت ترین شرایط، در حالی که حق ندارند نام فرزندانشان را کردی بگذارند، نوروز را جشن بگیرند، به کردی بخوانند و بنویسند، حتی به کردی حق ترانه خواندن و شادمانی در عروسی هایشان را ندارند، کرد مانده اند، به صورت غیر رسمی کردی در خانه ها تدریس می شود، اگر تمام رسانه های ترکیه هویت کردها را انکار کنند هارون و عبدالرضا آموخته اند با 20 میلیون کرد دیگر ترکیه هم آوا شوند و بگویند ما کردیم.
مظلومیت کردها به حدی است که آزاداندیش از حبس ناهراسیده ی بیدار و جدانی چون دکتر اسماعیل بشیکچی جامعه شناس ترک زبان که بیش از 20 کتاب در مورد کردها نوشته است.
امروز به جرم اذعان به وجود قومیت کرد در ترکیه دوران محکومیت دویست ساله اش را در زندان سپری می کند تا کردهای ترکیه پیشینه شان را از یاد نبرند.
در شمال خراسان متاسفانه به برخی دلایل از جمله عدم اطلاح از پیشینه ملت کرد و گویش کرمانجی، کردها در حال استحاله شدن هستند، از خود می گریزند، از گذشته شان، از هویت شان، (پ) کودک 10 ساله رزمغان گناهی ندارد، وقتی پدر و مادرش نیاموخته اند و یا نخواسته اند بدانند که کیستند.
باید پ ها در شمال خراسان فراوان شوند. چرا نباید یک کرد کردی را به فرزندانش بیاموزد؟ این چه استدلالی است که ما با وجود انبوه رسانه ها مدعی شویم برای به مدرسه رفتن با فرزندانمان فارسی صحبت می کنیم تا دچار مشکل نشوند و حال آنکه فارسی ما نیز غیر علمی و پر از غلط های رایج است.
آیا به راستی با وجود رسانه های فراگیری مانند رادیو، تلویزیون، ماهواره و ... یک کودک کرد در آموختن فارسی دچار مشکل می شود که اولیای حساس به سرنوشت فرزندانشان با شوق فارسی غیر علمی را در روستای رزمغان، لوجلی و ... در گوش کودکشان زمزمه می کنند و احساس می کنند چه فداکاری بزرگی می کنند که فرزندانشان را « تک زبان » بار آورده اند.
دوستان :
چرا در ترکیه با آن همه اختناق و دادن آن همه شهیدی که در توفان قد کشیده اند کردها هنوز کرد مانده اند و زبان کردی را حفظ کرده اند ولی ما در شمال خراسان، با سرعتی فزاینده از هم پیشی می گیریم تا بگویم : « ما کرد نیستیم در تاریخ کرد نداریم » دیگر اینجا خودمان مقصریم، دیگر اینجا کار، کار حکومت نیست، حکومت وارد خانه هایمان نشده است تا ما را وادار کند کردی صحبت نکنیم،
بی اطلاعی، ضعف، احساس بی هویتی، نادانستگی مان را این بار به حساب حکومت نگذاریم، باور کنیم خودمان خود باخته شده ایم، به تقلید از هم لالایی شیرین مادران کرد را به فراموشی سپرده ایم، از خود می گریزیم، می گریزیم، چون نمی دانیم کیستیم!
ما مطالبات زیادی داریم که در این روند بی اطلاعی بی اثر نیست، عدم اجرای اصل 15 قانون اساسی، نداشتن سیمای کردی در شمال خراسان و کاهش زمان برنامه کردی صدای کردی از یک ساعت به نیم ساعت، نداشتن نشریه مستقل کردی برخی از این مواردند اما اینها دلیل نمی شوند ما کردی صحبت نکنیم.
علاوه بر توده ها، فرهیختگان کرد نیز مقصرند، وقتی خودمان، فرزندانمان را از بدیهی ترین حق، که تکلم به زبان مادری است محروم می کنیم نباید خود را کرد بدانیم، چون تنها پرچمی که امروز کردهای خراسان در دست دارند زبان شان است و ما هیچ مشخصه دیگری جز زبان برای اثبات کرد بودن مان نداریم، چون پوشش مان به فراموشی سپرده شده است و فردا رقص کردی مان را دیگران به نام خودشان معرفی می کنند، بلایی که امروز به سر کهن سروده های کردی آمده است و آهنگ های کردی با زبانی دیگر توسط برخی افراد به جامعه معرفی می شود.
دوستان :
یک راه بیشتر نداریم، باید همه بکوشیم بذر بیداری را بیفشانیم، گل بیداری، بیداری، باید در شهر و روستا، در کلاس و مدرسه بر شاخه ی خشک زمانه به شکوفه بنشیند، باید به فرزندانمان بیاموزیم کرد بودن مایه شرمندگی نیست، همان طور که ترکی، عربی، تاتی، ترکمنی، بلوچی و گیلکی مایه شرمندگی نیست.
وقتی در ترکیه کردها پس از 70 سال کرد مانده اند آیا ما در 50 سال دیگر در شمال خراسان صدای لالایی مادری کرد را خواهیم شنید؟
کرد ماندن ما در شمال خراسان بستگی به آگاهی ما و درک شرایط توسط نخبگان، تحصیل کردگان، خصوصاً همراهی روشنفکران، خصوصاً بیداری فرزندان ملت کرد در دانشگاه ها دارد که زبان مادری را حرمت نهند و چون جان عزیزش دارند
اسماعیل حسین پور -رئیس شورای شهر شیروان
شهر بایزید با چهرۀ قدیمی اش نفس می کشد، مردم در رفت و آمد، منتظریم تا راهی شهر «وان» شویم. تا زمان حرکت مان چند دقیقه ای باقی نمانده است. زیر سایه یک مغازه ایستاده ایم، دو پسر بچه از راه می رسند. یکی هارون 11 ساله و عبدالرضا 10 ساله با اصرار می خواهند کفش هایمان را واکس بزنند، ترکی صحبت می کنند وقتی می بینند ترک نیستیم و کردیم، به زیبایی و روانی کردی صحبت می کنند. می گویم چرا از اول کردی صحبت نکردید، هارون می گوید : اگر کردی حرف بزنیم بعضی ها به ما می خندند، در مدرسه ما را مسخره می کنند، ولی ما در خانه همه با هم کردی صحبت می کنیم.
5شنبه1384/6/9خورشیدی روستای«رزمغان» شیروان شمال خراسان
(عبدالرضا) ، (هارون) و (پ) هر سه فرزند کردهایند ، با این تفاوت که عبدالرضا و هارون در خانه کردی صحبت می کنند و (پ) هم در خانه و هم در مدرسه فارسی صحبت می کند. اینجا چه کسی مقصر است، (پ) یا والدینش ؟ یا همه ما!
راستی چه عاملی کردهای ترکیه را پس از 70 سال از زمان آتاترک تا کنون کرد نگه داشته است؟ جز آگاهی!
ترکیه ای که دانش آموزان دبستانی تحت تعالیم دست پروردگان آتاترک تحقیر و تمسخر می شوند و اجدادشان با سرخی خونشان تاوان کردی صحبت کردن را در درسیم، آرارات، دیار بکرو ... پرداخته اند.
تعالم ترکیه بر پایه برتری ملت نجیب ترک است، در ترکیه کسی رستگار است که بگوید : (من ترکم) و در این شرایط یک دانش آموز کرد در شهر و حتی در دورافتاده ترین روستاها مجبور است در صبحگاه این دروغ بزرگ را هر روز تکرار کند :
آتام ترک، آنام ترک : پدرم ترک است، مادرم ترک است
باشقانومیز، آتا ترک : پیشوایمان آتا ترک است
در کتابهای درسی ترکیه نامی از کردها نیست و کودکان کرد ناخواسته آتا ترک را یک منجی متحد اندیش می دانند، از پیشینه بلند تاریخ کردها و رشادت هایشان حتی در استقرار جمهوریت در ترکیه سخنی به میان نیامده است.
بذر نفاقی که آتاترک بیش از 70 سال افشانده است به میوه های زهرآگینی رسیده و کردهای به کوهستانها پناه برده امروز، فواره فریاد در گلو مانده بیش از 20 میلیون کرد ترکیه هستند که برای دفاع از هویت خود هزاران شهید داده اند و گروهی هنوز نمناکی زندان را بر بردگی برای فرزندان آتاترک ترجیح داده اند.
آنجا کردها در سخت ترین شرایط، در حالی که حق ندارند نام فرزندانشان را کردی بگذارند، نوروز را جشن بگیرند، به کردی بخوانند و بنویسند، حتی به کردی حق ترانه خواندن و شادمانی در عروسی هایشان را ندارند، کرد مانده اند، به صورت غیر رسمی کردی در خانه ها تدریس می شود، اگر تمام رسانه های ترکیه هویت کردها را انکار کنند هارون و عبدالرضا آموخته اند با 20 میلیون کرد دیگر ترکیه هم آوا شوند و بگویند ما کردیم.
مظلومیت کردها به حدی است که آزاداندیش از حبس ناهراسیده ی بیدار و جدانی چون دکتر اسماعیل بشیکچی جامعه شناس ترک زبان که بیش از 20 کتاب در مورد کردها نوشته است.
امروز به جرم اذعان به وجود قومیت کرد در ترکیه دوران محکومیت دویست ساله اش را در زندان سپری می کند تا کردهای ترکیه پیشینه شان را از یاد نبرند.
در شمال خراسان متاسفانه به برخی دلایل از جمله عدم اطلاح از پیشینه ملت کرد و گویش کرمانجی، کردها در حال استحاله شدن هستند، از خود می گریزند، از گذشته شان، از هویت شان، (پ) کودک 10 ساله رزمغان گناهی ندارد، وقتی پدر و مادرش نیاموخته اند و یا نخواسته اند بدانند که کیستند.
باید پ ها در شمال خراسان فراوان شوند. چرا نباید یک کرد کردی را به فرزندانش بیاموزد؟ این چه استدلالی است که ما با وجود انبوه رسانه ها مدعی شویم برای به مدرسه رفتن با فرزندانمان فارسی صحبت می کنیم تا دچار مشکل نشوند و حال آنکه فارسی ما نیز غیر علمی و پر از غلط های رایج است.
آیا به راستی با وجود رسانه های فراگیری مانند رادیو، تلویزیون، ماهواره و ... یک کودک کرد در آموختن فارسی دچار مشکل می شود که اولیای حساس به سرنوشت فرزندانشان با شوق فارسی غیر علمی را در روستای رزمغان، لوجلی و ... در گوش کودکشان زمزمه می کنند و احساس می کنند چه فداکاری بزرگی می کنند که فرزندانشان را « تک زبان » بار آورده اند.
دوستان :
چرا در ترکیه با آن همه اختناق و دادن آن همه شهیدی که در توفان قد کشیده اند کردها هنوز کرد مانده اند و زبان کردی را حفظ کرده اند ولی ما در شمال خراسان، با سرعتی فزاینده از هم پیشی می گیریم تا بگویم : « ما کرد نیستیم در تاریخ کرد نداریم » دیگر اینجا خودمان مقصریم، دیگر اینجا کار، کار حکومت نیست، حکومت وارد خانه هایمان نشده است تا ما را وادار کند کردی صحبت نکنیم،
بی اطلاعی، ضعف، احساس بی هویتی، نادانستگی مان را این بار به حساب حکومت نگذاریم، باور کنیم خودمان خود باخته شده ایم، به تقلید از هم لالایی شیرین مادران کرد را به فراموشی سپرده ایم، از خود می گریزیم، می گریزیم، چون نمی دانیم کیستیم!
ما مطالبات زیادی داریم که در این روند بی اطلاعی بی اثر نیست، عدم اجرای اصل 15 قانون اساسی، نداشتن سیمای کردی در شمال خراسان و کاهش زمان برنامه کردی صدای کردی از یک ساعت به نیم ساعت، نداشتن نشریه مستقل کردی برخی از این مواردند اما اینها دلیل نمی شوند ما کردی صحبت نکنیم.
علاوه بر توده ها، فرهیختگان کرد نیز مقصرند، وقتی خودمان، فرزندانمان را از بدیهی ترین حق، که تکلم به زبان مادری است محروم می کنیم نباید خود را کرد بدانیم، چون تنها پرچمی که امروز کردهای خراسان در دست دارند زبان شان است و ما هیچ مشخصه دیگری جز زبان برای اثبات کرد بودن مان نداریم، چون پوشش مان به فراموشی سپرده شده است و فردا رقص کردی مان را دیگران به نام خودشان معرفی می کنند، بلایی که امروز به سر کهن سروده های کردی آمده است و آهنگ های کردی با زبانی دیگر توسط برخی افراد به جامعه معرفی می شود.
دوستان :
یک راه بیشتر نداریم، باید همه بکوشیم بذر بیداری را بیفشانیم، گل بیداری، بیداری، باید در شهر و روستا، در کلاس و مدرسه بر شاخه ی خشک زمانه به شکوفه بنشیند، باید به فرزندانمان بیاموزیم کرد بودن مایه شرمندگی نیست، همان طور که ترکی، عربی، تاتی، ترکمنی، بلوچی و گیلکی مایه شرمندگی نیست.
وقتی در ترکیه کردها پس از 70 سال کرد مانده اند آیا ما در 50 سال دیگر در شمال خراسان صدای لالایی مادری کرد را خواهیم شنید؟
کرد ماندن ما در شمال خراسان بستگی به آگاهی ما و درک شرایط توسط نخبگان، تحصیل کردگان، خصوصاً همراهی روشنفکران، خصوصاً بیداری فرزندان ملت کرد در دانشگاه ها دارد که زبان مادری را حرمت نهند و چون جان عزیزش دارند
http://kurmanj.ir/news.php?readmore=39
بی گمان تبعید کوردهای از سرزمین مادریشان کوردستان به مناطق دیگر ایران یکی از جنایتها و جینوسایدهایی است که در طول تاریخ بر ضد ملت قهرمان کورد به عمل آمده است وتاریخ صفویان و افشاریان وقاجاریان و...تا ابد باید شرمگین باشند که این جنایت وحشیانه ،که در حقبقت به منظور سرکوبی وآسیمیله کردن کوردهای کوردستان به این مناطق انجام شد صورت گرفت؟؟اما حال پس از گذشت حدود 500سال از این تبعید سوالی که همیشه ذهن هر جوان کورد متولی این مناطق تبعیدی را به خود جلب میکند وشاید ذهن پدران ما را هم به سوی خود جلب کرده این است که چرا وبه چه هدف کوردها را به این مناطق تبعید کردند؟؟آیا تنها به دلیل محافظت از مرزها و مناطق مرکزی ایران این تبعیدها صورت گرفت؟؟آیا هدفی سیاسی پشت این تبعیدها بوده است؟؟ویا آیا کوردها هیچ در برابر این کار سردمداران ظالم مقاومت کردند ؟؟بی گمان همه این سوالها در ذهن هر جوان کورد تبعیدی هر روز تکرار میشوند که من با استناد به منابع تاریخی و چندین سفر به کوردستان (مناطق ماکو،خوی،سلماس و اورمیه) و گفتگو با روسا وافراد مسن ایلهای تبعیدی به نتایج جالبی رسیدم که در حد توانم در اختیار شما عزیزان میگذارم. بی گمان تبعید کوردهای کورمانج ساکن مناطق اورمیه و سلماس و خوی به شهرهای مناطق دیگر ایران یک برنامه سیاسی دراز مدت بوده است که به شیوه های مختلف و در طول تاریخ بر ضد مردم کوردستان صورت گرفته است که به هدف دادن خاک اجدایشان به اقوام و ملل بیگانه تازه وارد به ایران صورت گرفت که ایل افشار یکی از این ایلهاست که پس از تبعید کوردها به خراسان ومناطق مرکزی ایرن به این شهرها وارد شدند ودر آنجا ساکن شدند که در آن زمان با مخالفت شدید یک امیر کورد به نام امیرخان برادوستی معروف به خان دست طلا روبرو شدند امیر خان برادوست حاکم وقت شهرهای اورمیه وسلماس بود و مرکز حکومت وی قلعه دم دم در 15 کیلومتری شهر کنونی اورمیه بود وی که پس از مدتی دید شاه صفوی دست به قتل عام وتاراج سرزمین کوردها کرده است واکثر ایلات کورد را به خراسان تبعید میکند فورا به طرح شاه صفوی مبنب بر تغیر دمگرافی کوردستان پی برد ودر مدت اندکی قلعه دم دم را پر از سلاح کرد وبر علیه شاه عباس بع پا خواست اما پس از 3سال مبارزه ومحاصره دم دم که سرگذشت مفصل آن به زبان کوردی کرمانجی توسط نویسنده توانای ملت کورد عرب شه مو نوشته شده است و به زبان سورانی نیز توسط نوشیروان مصطفی نوشته شده است با خیانت همان ترکهای افشاری و مصموم کردن آب قلعه ،شورش دم دم شکست خورد و امیر خان به همراه یارانش کشته شدند که بیت دم دم یکی از معروفترین بیتهای مناطق کورد نشین چهار بخش کوردستان است که به شرح مقاومت خان در برابر ترکها اشاره میکند که انسان با گوش دادن به این بیت به شرح مظلومیت ملت کورد در طول تاریخ پی میبرد که در کتاب کورد و عجم نیز به زبان فارسی شرح این واقعه تاریخی به شیوه ای فجیع آمده است.چیزی که بیش از همه در مورد واقعه دم دم انسان را به عمق افتخار به کورد بودن خود فرو میبرد این است که پس از سرکوب دم دم وکشته شدن تمام مردان قلعه،دختران وشیرزنان ساکن قلعه دم دم از ترس اینکه مبادا ناموس آنها توسط ترها لکه دار شود خود را از برج دم دم به دره ای عمیق پرت میکنند که همگی کشته میشوند و وفاداری خود به مردان خود را با خود میبرند وتا پای مرگ نیز با آنها میروند در مورد واقعه دم دم تنها علل این قیام اعتراض خان دم دم به سرکوب کوردها توسط ایلهای یاغی ترک بود که از مناطق دیگر به کوردستان آمده بودند وخاک کورد را اشغال میکردند وکوردها را به تبعید می فرستادند.
بی گمان سرزمین مادری انسان جای بسی مقدس وشیرین است حال فرقی نمی کند که انسان خود آنجا را دیده باشد یا نه،بله مهم دید و اندیشه انسان واینکه زمانی آنجا زندگی کرده است ویا اجداد وی آنجا زندگی کرده اند ویا هم نژادان او در آنجا هستند وزندگی میکنند انسانها بنا به روحیاتی که دارند که موجوداتی اجتماعی و عاطفی هستند همیشه نسبت به گذشته و حال خود غمخوار بوده اند واین چیزی است که علم و شواهد موجود به تمام معنا ثابت کرده اند.به عنان نمونه تبعید 500ساله کوردها به خراسان و قزوین و مناطق دیگر ایران هنوز هم در بین مردمان این دیارها به تبعیدی نا خواسته دانسته میشود وهنوز هم با وجود گذشت چندین قرن هنوز هم کردهای این مناطق به یاد سرزمین مادری خود هستند وشاید اگر زمینه برگشت آنان فراهم شود همگی آنان مایل به بازگشت به سرزمین خود باشند اگر چه این واقعیت در آوازها ونام گذاری کوهها ودشتها و سرزمینهای که اکنون در آن زندگی میکنند دیده میشود بعنان نمونه نامگذاری کوههای (آلاداغ)که همان کوه آگری در منطقه ماکو است و یا رودخانه (اراکس)که همان رود ارس در مرز ماکو با جمهوری آذربایجان است وهزاران نام دیگر این چنین همگی بیانگر این ادعا هستند کردهای خراسان با نام گذاری نام سرزمین مادری خود به روی سرزمین خود و ایلات خود رسالت تاریخی خود یعنی یاد آوری و قدر دانی از سرزمین خود را به انجام رسانده اند به عنوان نمونه نام پنجرلو در منطقه ماکو نام روستایی است که اهالی آن کورد کورمانج زبان هستند وهمین نام در منطقه خراسان به روی یک طایفه کورد کورمانج است که نشان دهنده گرفتن نام این طایفه از سرزمین مادریشان کوردستان است.این امر برای کوردهای قزوین نیز صادق است که آنان نیز مانند کوردهای خراسان نامهای مناطق سرزمین مادری خود را به روی سرزمینهای کنونی خود گذاشته اندودر اشعار وابیات کوردی به چگونگی درد آور تبعید کردها از این مناطق اشاره کرده اند وبا سوزی بی همتا که انسان کورد را به گریه می اندازد شر ح واقعه رابیان میکنند بعنوان مثال(سیبيَ زويه اونيَ جوابةكيَ ب دن شرفخانه بتليسي ب لا جاره ك دنيَ رابه بنويسه ديرَوكا گه ليَ مه ب لا بنويسه سه رهاتا تالانا مه كوردا ،ب لا بنویسه حوکمه شاهیَ عه باس ئه و زالميَ خاين ل مه كوردان،ئه م كيرين سيَوي شاندن بو قه زوين و خوراسان)كه معناي فارسی آن این است:صبح زود است یکی بلند شود وجوابی بفرستد برای امیرخان بتلیسی(نوینده تاریخ کوردستان در 500سال قبل)که بلند شود از قبر وبنویسد یک بار دیگر بنویسد تاریخ ملت کورد را،بنویسد حکم تبعید شاه عباس این خائن ظالم کوردها،ما را یتیم کرد و فرستاد به قزوین وخراسان) 
اگر نگاهی به تاریخ چند صد ساله اخیر ملت کورد بی افکنیم چیزی جز درد و آزار و اذیت کوردها به دست حاکمان ظالم ایران و کوردستان نمی بینیم .کوردها ملتی 40 میلیونی هستند که در جنوب غربی قاره آسیا ساکن هستند و در سرزمینهای ایران ،ترکیه و عراق وسوریه و اتحاد جماهیر شوروی سابق ساکن هستند به غیر از این مناطق که غالبا خاک کوردستان هستند کوردها در کشورهای لبنان،اسرایل، سودان ،مراکش،پاکستان ،افغانستان،هند،اوکراین ومناطق کمی از چین ساکن هستند که در طول تاریخ بنا به خواست حاکمان ظالم و جنگ ولشکر کشیهای تاریخی در این مناطق ساکن شده اند اصطلاح کوردستان تنها یک نام جغرافیایی است زیرا نه در گذشته ونه تاکنون کوردها نتوانسته اند کشوری ملی ومستقل تشکیل بدهند خاک کوردستان در طول تاریخ همیشه از جانب حکومتهای اشغالگر مورد هجوم بوده است و بزرگترین جنگهای تاریخ به روی خاک مقدس کوردستان بوده اند.کوردها از چندین هزار سال پیش ساکن ایران بوده اند وطبق مدارک تاریخی کوردها از بازماندگان امپراتوری قدرتمند ماد هستند که اولین حکومت مدرن وقت را در ایران پایه گذاری کرده اند و مملکت ایران را از هجوم وتجاوز دشمنان خارجی محفوظ نگه داشته اند اما متا سفانه در بیش از چند صد سال قبل مورد ظلم و زور خود ایرانیان هم نژاد خود قرار گرفته است ودر این راه فرسهای هم نژاد کوردها که باید همیشه در کنار کوردها می بودند بنا به دلایل مذهبی از کوردها فاصله گرفته اند و حتی دست سرکوب آنها بر کوردها بیشتر بوده است. با بنیان گذاری امپراتوری صفوی ترک نژاد در ایران و مخالفت شدید کوردها با نژاد کاملابیگانه ترک در خاک ایران و بخصوص مناطق زندگی کوردها یعنی کوردستان،ترکها وبخصوص سران صفوی به هر شیوه ممکن سعی در سرکوب کوردها داشتن ودر این راه شاهان صفوی از هیچ جنایتی بر ضد کوردها خوداری نکردند با تشکیل امپراطوری عثمانی و ظلم وستم بیش از حد شاهان صفوی بر کوردها ،کوردها کم کم به دلیل ظلم شاهان صقوی از حکومت ایران فاصله گرفتن و بنا به هم مذهبی بخش عظیمی از کوردها با ترکهای عثمانی بزگان کورد خود را به علت ظلم شاهان صفوی به ترکهای عثمانی نزدیک میدانستند و در بسیاری از درگیریهای بین دو امپراطوری عثمانی وصفوی به عثمانیها کمک میکردند به این شرط که عثمانیها نیز به کوردها اختیارات امیرنشینی و سنجاق نشینی بدهند واز مالیاتهای دولتی معاف باشند ظلم وستم شاهان صفوی بر کوردها و بخصوص کوردهای مناطق اورمیه ،سلماس،خوی و ماکو و اختلافات مذهبی و قدرتی بین دو امپراتوری کم کم زمینه جنگ بزرگی را بین دو امپراتوری فراه ساخت و سرانجام این جنگ در سال 1514 میلادی در دشت چالدران شهر ماکو به وقوع پیوست که در جریان این جنگ صفویها به شدت شکست خوردند و خاک کوردستان برای اولین بار بین دو امپراتوری تقسیم شد وبخش عظیمی از خاک کوردستان به تصرف عثمانیها در آمد ..در جریان این شکست و کمک کوردها به عثمانیها در مقابل صفویها ،شاه عباس صفوی با شدت بیشتر به سرکوب کوردها روی آورد و کم کم امیرنشینهای کوردی را که تا آن زمان بر خاک کوردستان به شیوه خودمختار بودن سرکوب کرد که اولین آنها سرکوب امیرنشین کورد محمودی در منطقه خوی بود که پس از سرکوب این امیرنشین کورد باقیمانده آنان را به مناطق مرکزی ایران کوچاند.پس از آن شاه عباس با گرفتن سیاست خصمانه شروع به تغیر دموگرافی مناطق کوردنشین کوردستان ایران کرد و به جای ایلات کورد ایلات یاغی ترک را به جای ایلات کورد در این مناطق اسکان میداد و شاه عباس کار را ازین نیز بدتر کرد و با فرستادن کوردها بخصوص ایلات جنگاور شکاک و جلالی از مناطق ماکو و سلماس و اورمیه به خراسان یا به بهانه محافظت از پایتخت صفویان که مدتی شهر قزوین بود کوردها را از این مناطق می کوچاند و هر فریادی را با شمشیر سرکوب میکرد.شاه عباس سرانجام با سرکوب میرنشین برادوست وکشتار قلعه دمدم دیگر بر کوردها عیان کرد که مورد غضب وی هستند شاه پس از از سرنگونی میرنشین برادوست 12 تیره ترک افشار را از خراسان و عراق عجم ومناطق ترکستان به ایران آورد ودر مناطق سلماس وخوی و ماکو وتقریبا نواری مرزی بین کورد وهم نژاداش فارسها بوجود آورد و به این ترتیب برای همیشه خود را از شر این دو ملت که همیشه متحد بودن راحت کرد با قرار گرفتن ترکه در بین کوردها و فارسها علاوه بر اینکه تغیرات فرهنگی زیادی در بین این دو برادر تاریخی بوجود آمداین دو ملت باری همیشه از همدیگر دور شدند و به مرور زمان دیگر از هم بیگانه شدند. شاهان صفوی پس از شاه عباس نیز به سیاست تبعید کوردها ادامه دادند بطوری که بیش از 500هزار خانوار کورد تنها در زمان شاه عباس از این مناطق تبعید و به قزوین و خراسان کوچانده شدند .پس از شاه عباس نیز سلسله های دیگر حاکم بر ایران به این سیاست ادامه دادند و متاسفانه فارسها نیز در این جینوساید تاریخی بر ضد برادران خود به علت تعصبات مذهبی بسیج شدند. تبعید کوردها به این مناطق کم کم زمینه سرکوب را برای ایلهای بیگانه بر ضد کوردهای باقی مانده هموار کرد و کوردها را به افکاری واداشت که بر خلاف میل آنها و تنها به خاطر دفاع بود کوردها با گذشت زمان و فاصله گیری برادران فارسشان از آنها و تحولات دنیا وسرکوب مداوم چاره ای جز مقاومت نداشتن که با جنگ جهانی اول و سپس دوم بنیان سیاسی کوردستان بطور کلی دگرگون شد و خاک کوردستان بین چند کشور تازه 
تاسیس تقسیم و سپس سرکوب بیشتر شد.مصطفی کمال آتاتورک که توانست به یاری کوردها ترکیه نوین را پایه گذاری کند وبه کورد قول مشارکت در قدرت مرکزی را داده بود پس از به قدرت رسیدن به شیوه ای بی رحمانه به سرکوب کوردها روی آورد و در حقیقت دودمان کوردها را به باد داد در مقابل کوردها نیز مجبور به قیام شدند و قیامهای شیخ عبیدالله شمزینی،شیخ سعید پیران،سید رضا درسیم،روی داد که همگی به شدت سرکوب و رهبران آنان اعدام شدند لذا کوردها با مشورت افراد نظامی و تحصیل کرده کورد سرانجام در پایه های کوه آرارات(آگری) و یا به روایتی در شهر بحمدون لبنان پایه های حزب خویبون را بنیان نهادند و ضمینه قیامی سرتاسری ر فراهم کردند و به این منظور ژنرال کورد احسان نوری پاشا را به ریاست ارتش ملی کوردستان نهادند کوردها پس از مدتی به یاری افراد دیری از ایلات کورد جلالی ساکن ایران وترکیه بر ضد کمالیستها که کوردها را ترکان کوهی و غیره میخواندند وزبان کوردی قدغه بود دست به قیام کردند و فرزنده و براهیم آقای جلالی و برو جلالی و شیخ عبدالقادر جلالی و... به صفوف مبارزین پیوستند..خویبونیها در برنامه خود که اکنون هم باقی است ایران را کشور خود و برادران خونی خوانده اند وهرگونه تجاوز به ایران را رد ومحکوم کرده اند ودر عین حال به پیوستگی تاریخی خود با فارسهای ایران اشاره کرده اند و آنان را پشتیبان خود دانسته اند..اما متاسفانه پس از مدتی و اعلان حکومت مستقل کوردستان در آرارات و بر افراشته شدن پرچم کوردستان ویورش ترکها به آرارات ،شاه ایران نیز همگام با رژیم ترکیه به هم نژادان خود حمله کرد و سرانجام در سال 1930 با گذشتن احسان نوری پاشا از رهبران کوردها به خاک ایران و تبعید وی به تهرانشورش آرارا تشکست خورد که در جریان آن رضا شاه با تبعید بیش از 250 خانوارکورد جلالی از نواحی ماکو به قزوین که اکثرا از طوایف:جکانلو،حه سه سوری،قزلباشهای کورد،بلخکانلو و ساکان به شیوه ای دیکتاتورانه به سرکوب کوردها پرداخت واین کوردها را برای همیشه از سرزمینشان کوردستان تبعید و در قزوین اسکان داد. بله کوردهای جلالی قربانیان بزرگ ظالمان ایران بوده اند و در طول تاریخ اکثرا آنها به مورد تبعیدقرار گرفته اند اما هرگز دست از روحیه آزادی خواهی خود بر نداشته اند وهمواره در مقابل ظالمان جنگیده اند بیش از 70%ایلهای تبعیدی به خراسان وقزوین کوردهای جلالی هستند که تنها به علت مخالفت با ظالمان این بلاها بر سرشان آمده اند و با وجود این باز هم هویت کوردی خود را حفظ کرده اند. آدمی با وجود یک چنین ملتی قهرمان تنه چیزی که میتواند ذهن اش را جلب کند این سخن زیبای یکی از رهبران کورد است که میگوید ملتی که خواهان آزادی است باید بهای آن را نیز بپردازد.
در آغاز قرن شانزدهم(16م) میلادی امپراطوری شیعه مذهب صفویان بعنوان رقیبی در مقابل امپراطوری سنی مذهب عثمانی ظاهر گشت و جهت صدور ایدئولوژی و مذهب شیعه وعواملی دیگر با آن به تقابل برخواست. سرزمین و قلمرو ملت کرد در این گیر و دار مورد ادعا و خواسته هر دو امپراتوری فوق الذکر گردید.
در سحر گاهي سرد و دل انگيز از ميان راههاي كوهستاني به سوي الموت پيش ميرويم. درياچه اي از مه روستاهاي پراكنده در دره زير پايمان را در خود فرو برده است. چشم اندازي كه در مقابل ما گسترده شده، چنان بديع مي نمايد كه بيشتربه رويايي شبيه است. جاده خلوت و پيچاپيچ هراسي مبهم از گم شدگي را در دل بيدار مي كند . چشم در چشم كوهستان دوخته ايم ؛ بي صدا، گويي هر يك از ما با خود تنهاست ، به سكوت اعجاب آور راه گوش مي دهيم، گويي براي نخستين بار است كه در مي يابيم سكوت هم شنيدنيست و زمانی اجداد کرد من اینجا بوده اند...
