بی گمان سرزمین مادری انسان جای بسی مقدس وشیرین است حال فرقی نمی کند که انسان خود آنجا را دیده باشد یا نه،بله مهم دید و اندیشه انسان واینکه زمانی آنجا زندگی کرده است ویا اجداد وی آنجا زندگی کرده اند ویا هم نژادان او در آنجا هستند وزندگی میکنند انسانها بنا به روحیاتی که دارند که موجوداتی اجتماعی و عاطفی هستند همیشه نسبت به گذشته و حال خود غمخوار بوده اند واین چیزی است که علم و شواهد موجود به تمام معنا ثابت کرده اند.به عنان نمونه تبعید 500ساله کوردها به خراسان و قزوین و مناطق دیگر ایران هنوز هم در بین مردمان این دیارها به تبعیدی نا خواسته دانسته میشود وهنوز هم با وجود گذشت چندین قرن هنوز هم کردهای این مناطق به یاد سرزمین مادری خود هستند وشاید اگر زمینه برگشت آنان فراهم شود همگی آنان مایل به بازگشت به سرزمین خود باشند اگر چه این واقعیت در آوازها ونام گذاری کوهها ودشتها و سرزمینهای که اکنون در آن زندگی میکنند دیده میشود بعنان نمونه نامگذاری کوههای (آلاداغ)که همان کوه آگری در منطقه ماکو است و یا رودخانه (اراکس)که همان رود ارس در مرز ماکو با جمهوری آذربایجان است وهزاران نام دیگر این چنین همگی بیانگر این ادعا هستند کردهای خراسان با نام گذاری نام سرزمین مادری خود به روی سرزمین خود و ایلات خود رسالت تاریخی خود یعنی یاد آوری و قدر دانی از سرزمین خود را به انجام رسانده اند به عنوان نمونه نام پنجرلو در منطقه ماکو نام روستایی است که اهالی آن کورد کورمانج زبان هستند وهمین نام در منطقه خراسان به روی یک طایفه کورد کورمانج است که نشان دهنده گرفتن نام این طایفه از سرزمین مادریشان کوردستان است.این امر برای کوردهای قزوین نیز صادق است که آنان نیز مانند کوردهای خراسان نامهای مناطق سرزمین مادری خود را به روی سرزمینهای کنونی خود گذاشته اندودر اشعار وابیات کوردی به چگونگی درد آور تبعید کردها از این مناطق اشاره کرده اند وبا سوزی بی همتا که انسان کورد را به گریه می اندازد شر ح واقعه رابیان میکنند بعنوان مثال(سیبيَ زويه اونيَ جوابةكيَ ب دن شرفخانه بتليسي ب لا جاره ك دنيَ رابه بنويسه ديرَوكا گه ليَ مه ب لا بنويسه سه رهاتا تالانا مه كوردا ،ب لا بنویسه حوکمه شاهیَ عه باس ئه و زالميَ خاين ل مه كوردان،ئه م كيرين سيَوي شاندن بو قه زوين و خوراسان)كه معناي فارسی آن این است:صبح زود است یکی بلند شود وجوابی بفرستد برای امیرخان بتلیسی(نوینده تاریخ کوردستان در 500سال قبل)که بلند شود از قبر وبنویسد یک بار دیگر بنویسد تاریخ ملت کورد را،بنویسد حکم تبعید شاه عباس این خائن ظالم کوردها،ما را یتیم کرد و فرستاد به قزوین وخراسان)
این آوازها وهزاران آواز فلکلور دیگر که همگی بیانگر تبعید کوردها به قزوین و خراسان ومناطق دیگر هستند وبه آنها ستران گفته میشود که موقع خواندن بارها انسان را به گریه وا میدارد که بیانگر دور شدن از سرزمین مادری این کوردها است ویا ابیات کوردی دیگری مانند(چیاییً سه رمه ئه رزرومه،ته ودا جه نگه لو گولو تومه،حه فت سالین ئه ز پیً چوومه) اینه و صدها ابیات کوردی دیگر همه نشانه از حسرت و وفاداری کوردهای تبعیدی به سرزمین مادریشان است .حفظ زبان مقدس کوردی و لباسهای کوردی تاکنون ونامگذاری فرزندانشان با نامهای کوردی از بارز ترین نمونه های وفاداری به ملت وخاک کوردستان توسط این کوردها است.کوردهای قزوین وخراسان و تالشت و گیلان با حساسیت و احساس مسولیت خبرهای مربوط به کوردستان را پی گیری میکنند ودل و دیده آنان همیشه در پیش هم نژادنشان در کوردستان است واگر مشکلی برای کوردهای ساکن کوردستان باشد آن را مشکل خود میدانند وسعی در حل ویا کمک به حل آن میکنند اراده وپیشروی مردم کردستان همان اراده وپیشروی کوردهای ساکن خراسان است و شعار مردم کوردستان همان شعار سایر کوردهای تبعیدی است اراده ای که با وجود چندین قرن هنوز هم به قدرت خود باقی مانده است پس بنا براین کوردهای قزوین وخراسان هیچ وقت سرزمین وهم نژادان خود را فراموش نکرده اند ونمیکنند وبا تمام معنا و با روح وجان در پیش آنان و در کنار آنان هستند و به امید روزی هستند که به کوردستان این خاک مقدس و پیروز برگردند و سرزمینهای جد و آبادی خود را به بهشت تبدیل کنند بی گمان کورهای ساکن کوردستان نیز سوز و عاطفه زیادی به این بخش از کوردها دارند و نتیجتأ کوردها همگی یک روح هستند در یک بدن وبرای یک هدف ،آن هم آزادی وسعادت ملت خودتلاش میکنند وایرانیان اصیل هستند.
هرکس که باز ماند از اصل خویش دگر باره روزگار باز جوید وصل خویش
|
+| نوشته شده توسط
فاطمه در یکشنبه بیست و ششم آبان 1387
|
